
De cybersecurityindustrie richt zich vooral op het vinden en prioriteren van kwetsbaarheden, terwijl het echte probleem het uitvoeren van herstelwerk is.
De cybersecuritysector benadert kwetsbaarheidsbeheer al decennialang vanuit de verkeerde hoek. De focus ligt vooral op het opsporen, catalogiseren en prioriteren van kwetsbaarheden met behulp van steeds geavanceerdere risicomodellen. Hoewel kunstmatige intelligentie deze processen naar een hoger niveau kan tillen, blijft het fundamentele probleem bestaan: het daadwerkelijk uitvoeren van herstelwerk blijft achterwege.
Grote organisaties zijn zich doorgaans bewust van de vele kwetsbaarheden binnen hun IT-omgeving. Ze beschikken over dashboards, rapporten en prioriteitenlijsten, maar missen vaak de organisatorische middelen om deze kennis om te zetten in effectieve en blijvende herstelacties. Dit is geen technologisch probleem, maar een kwestie van governance, verantwoordelijkheid en bedrijfsprioriteiten.
Wanneer een kritieke kwetsbaarheid wordt vastgesteld, volgt een formeel proces waarbij een ticket wordt aangemaakt, prioriteit wordt toegekend en een eigenaar wordt aangewezen. In de praktijk stuiten organisaties echter op diverse obstakels. Verouderde systemen, complexe afhankelijkheden, strakke releaseplanningen, beperkte onderhoudsvensters en weerstand vanuit de business kunnen het herstel vertragen. Bovendien ontbreekt het beveiligingsteams vaak aan de autoriteit om herstel af te dwingen, terwijl technische teams andere prioriteiten hebben en onvoldoende middelen beschikbaar stellen. Dit leidt tot oplopende achterstanden en onopgeloste conflicten.
Hoewel risicogebaseerd kwetsbaarheidsbeheer en prioriteringsmodellen waardevol zijn om te bepalen welke kwetsbaarheden het meest urgent zijn, is prioritering slechts het begin van het proces. Het echte vraagstuk is wie de herstelwerkzaamheden uitvoert, wanneer dit gebeurt en wie de bevoegdheid heeft om risico’s te accepteren of conflicten op te lossen. De cybersecuritysector richt zich nog te veel op het 'wat', terwijl het 'hoe' en 'wie' de grootste uitdagingen vormen.
De opkomst van kunstmatige intelligentie verandert de dynamiek van kwetsbaarheidsonderzoek en exploitatie ingrijpend, wat het probleem van achterstanden in herstelwerkzaamheden mogelijk verder zal vergroten. Organisaties moeten daarom niet alleen investeren in detectie en prioritering, maar vooral in governance en procesverbeteringen om kwetsbaarheden daadwerkelijk te verhelpen.












