Ondanks technologische vooruitgang blijven governance, verantwoordelijkheid en management de grootste uitdagingen in cybersecurity.
Cybersecurity is anno 2026 nog steeds vooral een leiderschapsprobleem. Hoewel technologie, investeringen en regelgeving sterk zijn gegroeid, worstelen organisaties nog altijd met governance, verantwoordelijkheidsverdeling en organisatorische barrières. Deze managementvraagstukken zijn al sinds 2015 actueel en blijken hardnekkig.
In 2015 was de rol van de Chief Information Security Officer (CISO) minder ingeburgerd, was boardbetrokkenheid wisselend en waren securitybudgetten kleiner. Inmiddels is cybersecurity prominent op de bestuursagenda gekomen en zijn detectie, respons en cloudbeveiliging sterk verbeterd. Toch blijven fundamentele problemen bestaan, zoals het ontbreken van duidelijke eigenaarschap en het feit dat cybersecurity vaak wordt gezien als een dienst van de CISO in plaats van een integraal onderdeel van bedrijfsprocessen.
De discussie over de juiste rapportagelijn van de CISO, bijvoorbeeld aan de CIO, CEO of COO, illustreert dit dilemma. Decennialang is hierover gedebatteerd zonder een eenduidige oplossing. Dit wijst erop dat het niet zozeer gaat om de formele hiërarchie, maar om de verwachtingen die een organisatie heeft van de CISO en de rol die cybersecurity binnen de organisatie speelt.
De kern van het probleem ligt in het feit dat de technische kant van cybersecurity goed in kaart is gebracht en beheersbaar is, maar dat de implementatie, het eigenaarschap en de duurzame verankering in de organisatie nog steeds tekortschieten. Dit zijn vooral vragen van governance, management en leiderschap die niet met technische oplossingen kunnen worden opgelost.
