Het traditionele concept van een 'veilige perimeter' is feitelijk verdwenen. Nu medewerkers vanuit diverse locaties werken, zoals thuis, cafés en co-working spaces, is de oude manier van netwerkverdediging achterhaald. Organisaties kunnen niet langer aannemen dat alles binnen het bedrijfsnetwerk veilig is en alles daarbuiten onveilig. De overstap naar Zero Trust is geen tijdelijke trend, maar een noodzakelijke ontwikkeling in beveiligingsarchitectuur. Toch blijkt dat veel organisaties een cruciaal onderdeel missen: de koppeling tussen het identificeren van een gebruiker en het autoriseren van hun sessie.

Zero Trust is een beveiligingsmodel gebaseerd op het principe 'Nooit vertrouwen, altijd verifiëren'. Het gaat ervan uit dat een inbreuk op elk moment kan plaatsvinden of al heeft plaatsgevonden. Daarom krijgt geen enkele gebruiker, apparaat of applicatie automatisch vertrouwen op basis van locatie. Waar traditionele modellen werkten als een kasteel met een gracht, waarbij eenmaal binnen vrij toegang was, werkt Zero Trust als een streng beveiligde faciliteit waar elke deur opnieuw gecontroleerd wordt met een badge en biometrie. Deze gedetailleerde verificatie is noodzakelijk om moderne, geavanceerde cyberaanvallen die zich lateraal door netwerken bewegen tegen te gaan.

Hoewel veel organisaties hun identiteitbeveiliging hebben versterkt met multi-factor authenticatie (MFA) en voorwaardelijke toegang, zijn deze maatregelen alleen niet voldoende. Inbreuken met gestolen geldige inloggegevens blijven toenemen. Dit komt doordat MFA alleen verifieert wie de gebruiker is, maar niet of het toegangsmoment zelf vertrouwd kan worden. Volgens het Data Breach Investigation Report van Verizon zijn gestolen credentials betrokken bij 44,7% van de datalekken.

Naast identiteit is ook de staat van het apparaat van belang. Scenario’s zoals een medewerker die inlogt vanaf een niet-gepatchte laptop, een externe partij die een apparaat zonder actuele antivirus gebruikt, of verbinding maakt via een onbeheerd openbaar wifi-netwerk zonder VPN, tonen aan dat een gebruiker weliswaar geverifieerd kan zijn, maar het apparaat een risico kan vormen. Malware op het apparaat kan een geverifieerde sessie gebruiken als toegangspoort voor aanvallers.

Aanvallers maken gebruik van technieken als token theft en session hijacking om sessiecookies of tokens te stelen die na een succesvolle MFA-login zijn aangemaakt. Hiermee kunnen zij de identiteitcontroles omzeilen en zich voordoen als een legitieme gebruiker. Wanneer beveiligingsbeleid alleen de identiteit bij het inloggen controleert en niet de gezondheid van het apparaat, kunnen aanvallers makkelijker hun toegang uitbreiden en gevoelige data bereiken.

Daarom is apparaatvertrouwen essentieel geworden in het volledige toegangsproces. Toegangsbeslissingen moeten gebaseerd zijn op zowel identiteit als apparaatstatus, waardoor authenticatie contextueel wordt in plaats van statisch. Een succesvolle MFA is niet langer het eindpunt van de beveiliging, maar één van meerdere signalen. Oplossingen zoals Specops Device Trust integreren apparaatcontroles direct in het authenticatieproces om zo de beveiliging te versterken.