In 2025 waren gestolen inloggegevens verantwoordelijk voor 22% van de bekende initiële toegangspunten bij cyberaanvallen, de meest voorkomende methode voor aanvallers om netwerken binnen te dringen. Eenmaal binnen zorgen te ruime toegangsrechten en beperkte zichtbaarheid ervoor dat zij vaak ongehinderd hun privileges kunnen uitbreiden. Zero Trust wordt gezien als de oplossing voor dit probleem. Het principe van het wegnemen van impliciet vertrouwen en het verplicht verifiëren van elke toegangspoging zou de beveiliging moeten verbeteren.

In de praktijk is het echter onvoldoende om alleen de principes van Zero Trust toe te passen als losse maatregelen. Zonder een samenhangende identiteitstrategie blijven er kwetsbaarheden bestaan die aanvallers kunnen misbruiken. Om identiteitsbeveiliging echt te versterken, moet Zero Trust worden toegepast met identiteit als kern: streng beheerd, continu gevalideerd en volledig zichtbaar binnen de omgeving. Vijf concrete benaderingen laten zien hoe een goed uitgevoerd Zero Trust-model identiteitsbeveiliging praktisch en meetbaar verbetert.

Ten eerste wordt het principe van minimaal toegangsrecht gehandhaafd. Gebruikers verzamelen vaak in de loop van de tijd meer rechten dan nodig, bijvoorbeeld door functiewijzigingen of het niet intrekken van tijdelijke toegang. Bij compromittering van zo’n account ervaart een aanvaller daardoor een bredere toegang. Zero Trust beperkt dit door toegang afhankelijk te maken van specifieke voorwaarden, met just-in-time en tijdgebonden rechten en strikte segmentatie tussen systemen en data. Hierdoor wordt de impact van gestolen credentials beperkt en wordt het voor aanvallers moeilijker om privileges te escaleren.

Daarnaast is continue, contextbewuste authenticatie essentieel. Authenticatie als eenmalige gebeurtenis bij inloggen is onvoldoende, omdat aanvallers technieken als sessie-overname en token-diefstal gebruiken om initiële controles te omzeilen. Door identiteiten te koppelen aan vertrouwde apparaten, zoals met Specops Device Trust, wordt voorkomen dat wachtwoorden op onbekende of niet-gecontroleerde hardware worden gebruikt. Apparaten die niet meer aan de eisen voldoen, bijvoorbeeld door een uitgeschakelde firewall of gemiste updates, worden geblokkeerd totdat ze weer compliant zijn. Dit maakt het misbruiken van credentials aanzienlijk lastiger.

Verder beperkt Zero Trust laterale beweging binnen netwerken door toegang op een gedetailleerd niveau te segmenteren en elke toegangspoging opnieuw te verifiëren. Zelfs gebruikers met legitieme toegang krijgen alleen toegang tot systemen en data die nodig zijn voor hun rol. Dit voorkomt dat aanvallers zich vrij kunnen bewegen na een eerste compromittering, waardoor de kans en impact van een datalek afnemen.