In 2013 werd met OAuth RFC 7009 een standaard voor tokenintrekking geïntroduceerd, maar de industrie blijft vooral gewone API-sleutels gebruiken, die het vaakst lekken en geen standaard intrekkingsmechanisme hebben. GitHub biedt met het Secret Scanning Partner Program een werkend, maar gesloten en gecentraliseerd systeem waarbij providers sleutelpatronen registreren en GitHub openbare commits scant, waarna intrekking via webhooks plaatsvindt.

De open-source community werkt aan automatische intrekking via provider-API's, maar zonder standaard moeten integraties per provider handmatig worden gebouwd. Dit is de aanleiding voor het voorstel van ORKS, de Open Revocable Key Standard. ORKS introduceert een API-sleutelstructuur met een prefix die de uitgever identificeert, een ontdekkingsmechanisme voor intrekkingsendpoints via een JSON-bestand op een well-known URL, en een intrekkingsproces waarbij het volledig bezit van de sleutel volstaat om deze in te trekken zonder authenticatie. Dit voorkomt dat er een aparte authenticatie nodig is, omdat wie de sleutel bezit deze al kan misbruiken.

Daarnaast maakt ORKS het mogelijk om via het discovery-bestand aan te geven welke beperkingen een sleutel heeft, zoals IP-whitelists, verplichte vervaldatums, scopes en mTLS-ondersteuning. Dit maakt het eenvoudiger om te bepalen of een leverancier bijvoorbeeld IP-gebaseerde sleutels ondersteunt. Om het risico van ongewenste intrekking te beperken, introduceert ORKS een optionele quarantaine-modus waarbij een intrekkingsverzoek de eigenaar direct waarschuwt en de sleutel pas na een bepaalde periode wordt gedeactiveerd, vergelijkbaar met de andon-kabel in de productie-industrie.